นักรบ ตอนที่หนึ่ง

posted on 12 Mar 2009 20:55 by hthongwit

มีคนเคยบอกเขาว่าการระหกระเหินที่เนินนาน สิ่งที่เราต้องการคือน้ำเปล่าหนึ่งขวด ไม่เจาะจงยี่ห้อว่าจะเป็นน้ำดิ่มขวดพลาสติกราคาถูกหรือน้ำดื่มเกลือเเร่ขวดเเก้วราคาเเพงลิบลิ่ว เเค่เพียงอะไรบางอย่างที่ยัดลงในปากเเล้วมีความสามารถจะลดปฏิกิริยาความเเห้งผากของลำคอลงได้

ซึ่งในขณะนี้เขาก็ไม่มี

หรือบางคนบอกว่าลองเอาอะไรไปกินขณะที่เดินป่า อาจจะเป็นลูกอมสองเม็ดบาท หรือไม่ก็เป็นถั่วปากอ้า ไม่เเน่ถ้าใครเป็นนักบริโภคนิยายก็คงจะเข้าใจว่า  นั่นเป็นเหตุผลเดียวกับที่ทำให้เด็กสองตัวนั้นรอดมาจากเงื้อมือของยายเเม่มด คู่มือนี้คงเขียนขึ้นเเบบลวกๆโดยคนบ้านิยายคนหนึ่ง

เเต่ด้วยสองสิ่งเหล่านั้น มิได้ทำให้ความเหนื่อยล้าที่เขากำลังเผชิญอยู่ลดทอนลงไป มิได้ติดปีกเหล็กให้เขาบินทะยานเยี่ยงนกเหยี่ยว มันเเค่ทำให้เขาลืมว่าขาที่ลากพื้นอย่างเหนื่อยอ่อนขณะนี้ยังคงลากอยู่เช่นเดิม เช่นเดิมกับที่ลากผ่านเลนขนาดสูงเท่าหัวเขา ลากข้ามผ่านภูเขาสูงมาประมาณห้าลูก เเละในขณะนี้ก็ยังคงลากอยู่เเละยังจะลากอีกเรื่อยๆ ความคิดยังคงย้ำเตือนเขาอีกว่าถ้าหากยิ่งหลงใหลอยู่ในสรรพรสหรืออารมณ์ดังกล่าว การเดินทางก็คงยังอีกยาวนาน  เพราะขณะนี้ดวงอาทิตย์ก็เริ่มตกลงมาขนาบริมไม้เสียเเล้ว

ในขณะนี้ขาของเขาก็ยังคงก้าวไป ขณะที่ความคิดถูกปลดปล่อยออกมาล่องลอยในห้วงอากาศ

ในป่ายามเย็นเช่นนี้คงไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะออกมาเดินเล่น เสียงคำรามของสัตว์บางอย่างกึกก้องอยู่ตลอดเวลา หากเสียงนั้นเงียบก็มักจะมีเสียงโอดโอยอันหาเเหล่งกำเนิดมิได้ เสียงที่ลึกลับ ดำมืด น่ากังวล ระบายพื้นหลังให้ป่านี้ดูเเปลกตา สีม่วงประหนึ่งความใคร่รู้ค่อยๆกลืนกินผืนดินเเห่งนี้ทีละน้อย เเละหากผู้ขลาดกลัวง่ายดาย ขาคนเหล่านั้นก็คงถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยเเรงที่ไม่มีตัวตน ไม่มีเเม้โอกาสจะเดินหรือเปล่งเสียงใดๆออกมาเเม้เเต่น้อย

ความอาฆาตกระมัง ที่ทำให้ขาของเขายังคงหยัดยืนอยู่ณ ที่นี้ ได้

 

 

 

edit @ 12 Mar 2009 21:30:40 by Harit Thongwitokomarn M.507 No.26

Comment

Comment:

Tweet