นักรบตอนที่สอง

posted on 23 Mar 2009 00:04 by hthongwit

ขณะที่ขาของเขาหยั่งย่างก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ กระนั้นเเล้วเเลทางเดินอันผ่านพ้นก็ดูเหมือนจะคลี่ตัวกลับเข้าเสียจนเเคบลงอย่างถนัดตา เข้าสู่ศุนย์กลาง ปิดบังความคิดของการหันหลังกลับเสียจนหมดสิ้น

ณขณะ นั้น เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าเเขกมิตรคือราตรีกาลได้ย่างเข้ามาพบปะกับเขาอีกคราหนึ่ง

เเม้ว่าสดับอรุณอัสดงด้วยจักขุญาณที่เเท้ เเต่โสตญาณนั้นสัมผัสสรรพสำเนียงการเคลื่อนที่ของความเงียบอันลื่นไหลเข้ามาเเทนที่อย่างเด่นชัด เสียงนกฮูกกระพือปีก ส่งเสียงระงมอันเป็นสันดาน มิลืมจะปรายตาสีเหลืองวาวสาดส่องภายรอบอาณาบริเวณ รังสีเเห่งความร้ายกาจ ดุดัน ครั่นคร้าม อันดูเหมือนจะปรากฏชัดในปัจจุบันขณะ รวมความกับเสียงเงียบเเล้ว มิสามารถอธิบายด้วยศัพท์ใดๆได้

เพราะการตีราคาของจิตใจ อันเป็นธรรมชาติ ข้าพเจ้าเเละนกฮูกจึงถูกมองไม่ต่างกัน

จากสำเนียง

จากรูปกาย

จากความจำได้หมายรู้ของสันดานก่อน(สัญชาตญาณ)

เขาเพิ่งเเน่ใจว่าทิศเบื้องหน้าเริ่มขยับเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเเปลงผันเเปร ประหนึ่งละครเวทีได้กระทำการปิดม่าน เปลี่ยนฉากเพียงชั่วเเสง จากฟ้าสู่เขา จากเเม่น้ำสู่ทะเลทราย

เเลเมื่อปรากฏเเสงเด่นชัด ความฉงนในการวิ่งเล่นของความคิดก็เปิดเผยตัว  ตบมือเเสดครั้งสุดท้ายให้เเกสังขารอันโรยรา ด้านหน้าของข้าพเจ้าขณะนี้เป็นเเม่น้ำใหญ่

ประมาณเท่าสังสารวัฏหนึ่งก็คงมิผิด

Comment

Comment:

Tweet