เสียงรถด่วนขบวนสุดท้ายไม่ใช่เสียงที่ใครต่อใครอยากได้ยินนัก

มันเหมือนจะส่งเสียงตำหนิติเตือนว่าต่อจากนี้ไปทั้งชีวิต จะเหลือเเต่การพัดพราก

เหลือเพียงเเต่ความทรงจำที่ว่างเปล่า

เหลือเพียงเเต่เสียงดนตรีที่เงียบงัน

บางคนต้องถูกทิ้งร้างอยู่ในสถานีเเห่งความเหงาชั่วกัปกัลป์

ระทมทุกข์กับอดีตที่ไม่อาจหวนคืน

ทุกวันที่ผ่านผันไปของพวกเขาคงจะเเสนเชื่องช้า

เเละเข็มวินาทีเหล่านั้นดูเหมือนว่าไม่เคยปราณีให้กับใคร

...........................................................................................................................................................

รถด่วนขบวนเเรกรับเเค่ใครบางคน

ใครบางคนที่หน้าตาดี

ใครบางคนที่ร่ำรวย

ใครบางคนที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ใครบางคนที่ใบหน้ายังคงไม่เเปดเปื้อนด้วยรอยจารึกของเวลา

พวกเขาที่ไม่ใช่พวกเขาเหล่านั้นจึงตัดสินใจจะเผชิญชะตากรรมโดยไม่รู้จุดหมาย

เสี่ยงดวงกับรถด่วนขบวนสุดท้าย

ขบวนที่รับใครก็ตามที่หน้าด้านพอจะหาพื้นที่ให้ตัวเองเข้าไปได้

โดยที่ไม่รู้ว่าปลายทางจะไปจบลงที่ใด

อาจจะเป็นความสุข

หรือการเป็นตกเป็นทาสเเห่งเครื่องจองจำ

เเต่ก็มีผู้เล่าว่า ณ ที่นั่น ผู้ถูกจองจำมีสีหน้ายิ้มเเย้มเสียในทีเดียว

...........................................................................................................................................................

มีคนบอกว่ารถไฟสายนี้จะไปสิ้นสุด ณ ปริมณฑลเเห่งรัก

ที่นั่นจะมีเเต่ดอกไม้ ฟ้าสีขาวเเละเมฆปุย

ไม่ใช่ตึก รถยนต์เเละควันพิษ

ที่นั่นจะมีเเต่สีชมพู

ไม่ใช่สีน้ำเงิน สีเเดงหรือสีเหลือง

ที่นั่นคือเเหล่งรวบรวมความสุขในเอกภพ

เธอไม่สามารถเเสวงหาสุขใดเกินกว่านั้นได้อีกเเล้ว

เเต่

เขาบอกว่าเเต่

ถ้าเธอก้าวขึ้นไปเเล้ว เธอจะไม่สามารถกลับมาที่สถานีนี้ได้อีกต่อ

เเม้เธอจะหาทางกลับมาได้

เเต่มันก็ไม่เหมือนเดิม

มันไม่มีทางจะกลับมาเหมือนเดิมอีกเเล้ว

เมืองนั้นเหมือนว่าจะกัดกินส่วนหนึ่งในตัวเธอจนหมดสิ้น

กว่าเธอจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อ

ชีวิตเธอขาดหายไปเสียครึ่งหนึ่งเเล้ว

..........................................................................................................................................................

เสียงรถด่วนขบวนสุดท้ายไม่ใช่เสียงที่ใครต่อใครอยากได้ยินนัก

มันเหมือนจะส่งเสียงตำหนิติเตือนว่าต่อจากนี้ไปทั้งชีวิต จะเหลือเเต่การพัดพราก

เหลือเพียงเเต่ความทรงจำที่ว่างเปล่า

เหลือเพียงเเต่เสียงดนตรีที่เงียบงัน

บางคนต้องถูกทิ้งร้างอยู่ในสถานีเเห่งความเหงาชั่วกัปกัลป์

ระทมทุกข์กับอดีตที่ไม่อาจหวนคืน

ทุกวันที่ผ่านผันไปของพวกเขาคงจะเเสนเชื่องช้า

เเละเข็มวินาทีเหล่านั้นดูเหมือนว่าไม่เคยปราณีให้กับใคร

 

รถไฟเทียบชานชะลาเเล้ว

 

 

ประตูรถกำลังเปิดออก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เธออยากไปรึเปล่าละ

..........................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

มึงเทพจังวะ 55 กุยอมเลย เป็นกวีได้เลยนะเนี่ย อิอิ

#3 By Wimoke !! (64.234.51.194) on 2009-12-08 21:31

หุหุ

เขียนดีจัง

แอบมีเสียดสีสังคมหน่อยๆด้วย


ชอบคอมเม้นข้างบนเหมือนกันแหะ


"ทำไมเราไม่ลองเลือกสถานีลงดู"
แปะดาวให้ก่อนเลย... Hot! Hot!



เธออย่าเพิ่งคิดในแง่ร้ายแบบนั้น
ในเมื่อเราไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะดีหรือไม่
และในเมื่อเราไม่รู้ว่าความรักจะเป็นเช่นไร
เราก็ต้องตัดสินใจ...ยอมเสี่ยงดวง

คนบางคนขึ้นรถไฟไปโดยไม่ตั้งใจ
แต่เค้าคนนั้นก็ยังพบความรักที่ดีได้
แล้วเราล่ะ รู้ข้อมูลก่อนตัดสินใจ
ทำไมเราไม่ลองเลือดสถานีลงดู?



จากคนเดินผ่านมาค่ะ question

#1 By Hime on 2009-10-27 02:30